Timewenton,andtheturnkeybegantofail。Hischestswelled,andhislegsgotweak,andhewasshortofbreath。Thewell-wornwoodenstoolwas’beyondhim,’hecomplained。Hesatinanarm-
chairwithacushion,andsometimeswheezedso,forminutestogether,thathecouldn’tturnthekey。Whenhewasoverpoweredbythesefits,thedebtoroftenturneditforhim。
’Youandme,’saidtheturnkey,onesnowywinter’snightwhenthelodge,withabrightfireinit,wasprettyfullofcompany,’istheoldestinhabitants。Iwasn’theremyselfabovesevenyearbeforeyou。Ishan’tlastlong。WhenI’moffthelockforgoodandall,you’llbetheFatheroftheMarshalsea。’
Theturnkeywentoffthelockofthisworldnextday。Hiswordswererememberedandrepeated;andtraditionafterwardshandeddownfromgenerationtogeneration——aMarshalseagenerationmightbecalculatedasaboutthreemonths——thattheshabbyolddebtorwiththesoftmannerandthewhitehair,wastheFatheroftheMarshalsea。
Andhegrewtobeproudofthetitle。Ifanyimpostorhadarisentoclaimit,hewouldhaveshedtearsinresentmentoftheattempttodeprivehimofhisrights。Adispositionbegantobeperceivedinhimtoexaggeratethenumberofyearshehadbeenthere;itwasgenerallyunderstoodthatyoumustdeductafewfromhisaccount;